О ПРОЛАЗНОСТИ .



Увод :

Живимо некада споро и брзо ,

не заустављамо се , бар тако мислимо ,

међутим , то је велика варка ,

нешто што нас истовремено и лаже и теши ,

ми смо на пролазном путу , овај есеј је посвећен њој .


Главни део :


Замислите свој живот да стоји ,

да се не мења ; не тече као река ,

на велику жалост , то је велика фикција ,

зашто тежимо нечему неживом ;мртвом ,

а не идемо ка ономе што је живо ,

вуче нас велика грешка које нисмо ни свесни ,

идемо и то свесно ка амбису ,

док падамо тек тада се сетимо , али све бива касно .


Закључак :

Очи су нам се навикле на мрак ,

тумарамо по њему , ударамо у 

нешто чега доле више нема ,

а ми мислимо да су то зидови ,

нису , и они су пролазни ,

баш као све , баш као и сви ми . 

Коментари

Постави коментар

Популарни постови са овог блога

О НЕПРИЈАТНОСТИ .

О ЖЕЉИ И ВОЉИ

О НЕЧОВЕЧНОСТИ.